top of page
TÜZDEV

OYUN TERAPİSİ ve ÇOCUK

Güncelleme tarihi: 22 Oca 2020

Oyunun çocuk gelişimi için önemli bir rolü olduğu birçok araştırmacı tarafından söylenmektedir. Ve her araştırmacı kendi perspektifinden oyunu farklı birçok şekilde tanımlamıştır. Oyun, içsel isteklendirmeyle başlatılan ve sürdürülen, gönüllü, oynamaktan başka -dışsal- bir amaç gütmeyen, eğlenceli bir faaliyettir ve bu özellikler her tür oyun için geçerlidir. (Weisberg, Hirsh- Pasek ve Golinkoff, 2013a).

Oyun terapisinin temelinde, çocuğun kendini doğal bir yolla ifade etmesi yatar. Nasıl birçok yetişkin sorunlarını terapide konuşarak terapistine aktarıyorsa çocuklar da sorunlarını ve duygularını oyun terapisinde oynayarak terapistine gösterirler. Bu yüzden genellikle oyun terapisi 3-10 yaş arası çocuklara uygulanır. Bu süreçte ebeveynler çocuklarının neden oyun terapisine ihtiyaç duyduklarını anlamlandıramayabilirler, ya da fark edemezler. Fakat gelişim sürecinde çocukların birçoğu sorunlarla başa çıkmada zorlanırlar. Ya da çevresindeki büyükleri endişelendirirler. Eğer aile, öğretmen ya da doktor çocuğun davranışıyla ilgili endişelenirse ya da çocuğun sorunlarla baş etmede güçlük yaşadığını fark ederse çocuğa yardım etmek için önerilen en iyi yöntem oyun terapisidir. Çünkü bu yöntem, o çocuğa anladığı dilden konuşarak yaklaşmayı sağlar.

Oyun terapisi, çocukla terapist arasındaki güven bağını esas alan uzun bir serüvendir. Çocuğun terapisti kabul etmesi ve ona güvenmesi aynı zamanda da terapistin çocuğu olduğu gibi kabul etmesi gerekmektedir. Terapi sürecinde davranış ve duygu durumu değişiklikleri beklenen şeylerdir. Terapi sırasında terapist çocuğa gerçek hayatında tanınmayan özgürlükten daha fazlasını verir. Ayrıca çocuğun her duygusu, düşüncesi ve hemen hemen her davranışı kabul görür. Gerekirse terapist bazı sınırlandırmalar yapabilir.

Her çocuğun özelliği ve davranışları farklı olduğu gibi gereksinimleri ve sorunları da farklıdır. Bu yüzden oyun terapisi her çocukta aynı süreçleri takip ederek gitmez. Bazı çocuklarla haftada 2 kere görüşmek gerekirken bazılarıyla haftada bir görüşmek yeterlidir. Terapist, çocuğun oyun terapisindeki zamanı terapötik olarak kullanamadığını fark ettiğinde oyun terapisinin sonuna gelindiğini anlar. Bu aşamada çocuk artık gelişimine uygun bir oynama şekline dönmüştür ve çevresindekileri endişelendiren davranışlar da değişmiştir.



Psikolog Büşra Duman

232 görüntüleme

Son Yazılar

Hepsini Gör

Comments


bottom of page